Bir kaktüsün çiçek açmasını beklerken aslında kendimi beklediğimi fark ettim. Bu fark ediş, Kayseri’nin ayazla güneş arasında gidip gelen bir bahar sabahında, pencere kenarında duran küçük bir saksının önünde başladı. O günlerde hayatımın birçok alanında sabırsızdım. Hemen sonuç görmek, hemen mutlu olmak, hemen bir şeylerin değişmesini istiyordum. Ama masamın üzerindeki o sessiz kaktüs bana bambaşka bir şey öğretecekti.
Kaktüsün Çiçek Açması İçin Ne Yapmalıyım Diye Düşündüğüm Gün
O sabah kahvemi alıp pencerenin önüne oturduğumda gözüm yine kaktüsüme takıldı. Yaklaşık iki yıldır benimleydi. Şehir merkezindeki küçük bir çiçekçiden almıştım. İlk zamanlar çok heyecanlanmıştım çünkü satıcı bana bir gün çiçek açabileceğini söylemişti.
Aradan aylar geçmişti.
Sonra bir yıl.
Sonra daha fazlası.
Ama ortada tek bir çiçek bile yoktu.
Saksıyı elime alıp uzun uzun inceledim. Sağlıklı görünüyordu. Yeşildi. Dikenleri canlıydı. Fakat beklediğim mucize gerçekleşmiyordu.
O gün günlük defterimi açıp büyük harflerle bir soru yazdım:
“Kaktüsün çiçek açması için ne yapmalıyım?”
Aslında bu sadece bir bitki sorusu değildi. Kendime de soruyordum bunu. Hayatımın neden bazı alanlarında hiçbir şeyin açıp gelişmediğini anlamaya çalışıyordum.
Her Şeyin Bir Zamanı Olduğunu Anlamak
İnternette uzun uzun araştırdım. Kaktüslerin çiçek açabilmesi için doğru ışık, uygun sıcaklık, kontrollü sulama ve sabır gerektiğini öğrendim.
En çok da şu kelime dikkatimi çekmişti:
Sabır.
Çünkü modern hayatın içinde en az sahip olduğum şey buydu.
Kaktüsümün önünde durup düşündüm. Ben ona gereken ışığı veriyor muydum? Evet.
Fazla suluyor muydum? Belki.
Sabırsız davranıyor muydum?
Kesinlikle.
O an garip bir şekilde gülümsedim. Çünkü fark ettim ki bazen bir şeyi çok istemek, ona iyi gelmiyor. Sürekli kontrol etmek, sürekli değişim beklemek, sürekli sonuç aramak da bir tür baskı oluşturuyor.
Belki de kaktüsüm kendi zamanında açacaktı.
Belki de bazı güzellikler aceleye gelmiyordu.
Pencere Önündeki Küçük Dünya
Evimde en sevdiğim yer pencere kenarıdır. Özellikle akşamüstleri güneş Kayseri sokaklarının üzerine yavaş yavaş inerken orada oturmayı çok severim.
Kaktüsümü de tam o noktaya koydum.
Her gün işe gitmeden önce ona bakıyordum.
Her akşam eve geldiğimde yine bakıyordum.
Bazen hiçbir değişiklik göremiyordum.
İnsan ilginç bir varlık. Bazen gelişimin görünür olmasını istiyor. Oysa birçok şey sessizce büyüyor.
Bir gün fark ettim ki kaktüsümün dibinde minicik yeni bir çıkıntı oluşmuş.
Önce emin olamadım.
Belki yanılıyordum.
Belki daha önce de vardı.
Ama birkaç gün sonra o çıkıntının biraz daha belirginleştiğini gördüm.
İçimde çocukça bir heyecan oluştu.
Sabah kalkınca ilk iş ona bakıyordum.
Akşam eve dönünce yine.
Sanki evde benimle birlikte yaşayan sessiz bir arkadaşım vardı.
Kaktüsün Çiçek Açması İçin Gerçekten Ne Yapılmalı?
Bu süreçte öğrendiklerimi uygulamaya başladım.
Kaktüsün çiçek açması için öncelikle bol güneş alması gerekiyor. Çoğu tür doğrudan ışığı seviyor. Ben de saksının yerini değiştirip gün boyunca daha fazla güneş görebileceği bir noktaya taşıdım.
Sulamayı azalttım.
Eskiden fazla ilgi gösterdiğimi sanıyordum ama aslında fazla su vererek ona zarar verme ihtimalim vardı.
Toprağın tamamen kurumasını beklemeye başladım.
Kış aylarında ise dinlenme dönemine girmesine izin verdim. Sürekli büyümeye zorlamak yerine doğanın ritmine uyum sağlamasına çalıştım.
Bütün bunları yaparken fark ettiğim şey şu oldu:
Kaktüsün çiçek açmasını sağlayan şey sadece bakım değildi.
Doğru bakım ve doğru zamanın birleşmesiydi.
Bu düşünce beni derinden etkiledi.
Çünkü insanlar için de durum biraz böyle değil mi?
Elimizden geleni yapıyoruz.
Kendimizi geliştiriyoruz.
Çalışıyoruz.
Emek veriyoruz.
Ama bazı sonuçlar yalnızca zamanı geldiğinde ortaya çıkıyor.
Beklemenin Yorucu Ama Güzel Tarafı
Daha Fazlası İçin: Kadıköy için hangi metro hattı kullanılır ?
O bahar boyunca kaktüsümü izlemeye devam ettim.
Bazen umutlanıyordum.
Bazen hayal kırıklığı yaşıyordum.
Bazı günler o küçük tomurcuğun büyümediğini düşünüp üzülüyordum.
Ama ertesi hafta biraz daha geliştiğini görünce yeniden seviniyordum.
Bu iniş çıkışlar bana kendi hayatımı hatırlatıyordu.
Üniversiteden mezun olduktan sonra birçok hayalim vardı. Bazıları gerçekleşti. Bazıları hâlâ gerçekleşmedi.
İnsan bazen kendi hayatına dışarıdan bakamıyor.
Hep eksik olanı görüyor.
Hep ulaşamadığı noktaya odaklanıyor.
Oysa kaktüs bana başka bir şey gösteriyordu.
Büyüme her zaman hızlı olmaz.
Değişim her zaman görünür olmaz.
Ama emek boşa gitmez.
Bir Sabah Gelen Sürpriz
Mayıs ayının sonlarına doğru bir sabah uyandım.
Kahvemi hazırladım.
Her zamanki gibi pencerenin önüne yürüdüm.
Sonra birkaç saniye boyunca olduğum yerde kaldım.
Çünkü gördüğüm şeye inanamadım.
Tomurcuk açmıştı.
Gerçekten açmıştı.
Küçücük ama inanılmaz güzel bir çiçek.
Aylarca beklediğim görüntü sonunda karşımdaydı.
O an hissettiğim sevinci anlatmak zor.
Belki dışarıdan bakınca sıradan görünüyordu.
Sonuçta sadece bir çiçekti.
Ama benim için çok daha fazlasıydı.
Sabretmenin ödülüydü.
Beklemenin karşılığıydı.
Vazgeçmemenin sonucu gibiydi.
Bir süre sessizce oturup onu izledim.
Sonra telefonumu bile almadan sadece bakmaya devam ettim.
Çünkü bazı anlar fotoğraf çekmekten daha değerlidir.
Bazı anlar sadece yaşanmak ister.
Erginplastik olarak “Kaktüsün çiçek açması için ne yapmalıyım” konusunda hazırladığımız bu içeriğin beğeninizi kazandığını umuyoruz. Bir sonraki yazıda buluşmak üzere!
Kaktüs Bana Hayat Hakkında Ne Öğretti?
O günün üzerinden uzun zaman geçti.
Çiçek birkaç gün sonra soldu.
Ama bana bıraktığı duygu hâlâ duruyor.
Şimdi biri bana “Kaktüsün çiçek açması için ne yapmalıyım?” diye sorsa teknik cevaplar verebilirim.
Bol güneş.
Doğru sulama.
İyi drenajlı toprak.
Kış dinlenmesi.
Sabır.
Ama içten içe başka bir cevap daha vermek isterim.
Kaktüsün çiçek açması için ona zaman tanımalısın.
Çünkü bazı canlılar aceleyi sevmez.
Bazı güzellikler sessizlik içinde hazırlanır.
Bazı çiçekler görünmeden önce uzun süre kök salar.
Belki bu yüzden o küçük çiçek beni bu kadar etkilemişti.
Aslında sadece bir bitkinin çiçek açışını izlememiştim.
Kendi sabırsızlığımın yavaş yavaş sakinleşmesini de izlemiştim.
Bugün Hâlâ Aynı Pencerenin Önünde
Şimdi yine aynı pencerenin önünde oturuyorum.
Kayseri’nin akşam güneşi karşıdaki binaların camlarına vuruyor.
Masamın üzerinde hâlâ o kaktüs duruyor.
Bu yıl tekrar çiçek açar mı bilmiyorum.
Belki açar.
Belki açmaz.
Ama artık sürekli kontrol etmiyorum.
Sürekli sonuç beklemiyorum.
Çünkü öğrendim ki bazı şeyler zorlandığında değil, zamanı geldiğinde gerçekleşiyor.
Hayatta da böyle.
İnsan ilişkilerinde de böyle.
Hayallerde de böyle.
Kendimizde görmek istediğimiz değişimlerde de böyle.
Bu yüzden pencerenin önünden her geçişimde ona gülümsüyorum.
Çünkü bir zamanlar bana sabrın ne kadar güçlü bir şey olduğunu öğreten o küçük kaktüs, sessizce durduğu yerde bana hâlâ aynı şeyi hatırlatıyor:
En güzel çiçekler bazen en uzun bekleyişlerin ardından açar.