Suya Dair İçimde Büyüyen Şüphe
Kayseri’nin sabahları sert olur. Hava bazen daha gün doğmadan bile insanın yüzüne çarpar gibi soğuk ya da kuru olur. O gün de öyle bir sabahtı. Perdenin arasından sızan ışık odamın duvarında ince bir çizgi oluşturmuştu. Yatağımın kenarında otururken su içmek istedim. Masanın üstündeki bardak bir gece önce doldurduğum suyla duruyordu. Bir an tereddüt ettim.
O an aklıma garip bir soru düştü. Daha önce defalarca içtiğim suya bakarken ilk kez düşündüm: Klorlu su içmek zararlı mıdır?
Bunu düşünmem bile tuhaf geldi. Çünkü yıllardır kimse buna takılmamış gibiydi. Ben de takılmamıştım. Ama o sabah içimde küçük bir huzursuzluk vardı. Sanki suyun içinde görünmeyen bir şey beni izliyordu.
Bardaktan bir yudum aldım. Tat normaldi ama zihnim artık eskisi gibi değildi.
Evdeki Musluk ve Garip Tat
Günler geçtikçe bu düşünce büyümeye başladı. Evde musluğu her açtığımda aynı hafif koku burnuma geliyordu. Daha önce fark etmediğim bir şeydi bu. Belki de hep vardı ama ben yeni fark ediyordum.
Annem mutfakta çay demlerken suyun kokusundan bahsettiğimde bana garip baktı.
“Sen de her şeyi kurcalamaya başladın,” dedi.
Ama ben kurcalamak istemiyordum aslında. Sadece hissediyordum. İçtiğim suyun içinde hafif bir ilaç gibi, havuz kenarında hissedilen o keskin kokuya benzeyen bir şey vardı. Ve bu his beni rahatsız ediyordu.
Telefonu elime alıp araştırmaya başladım. Sayfalarca yazı çıktı karşıma. Kimi “zararsız” diyordu, kimi uzun vadede etkilerinden bahsediyordu. Okudukça kafam daha da karıştı. Net bir cevap yoktu ama içimde büyüyen şey nettir: korku değil, huzursuzluk.
O gece günlüğüme şunu yazdım: “Belki de ilk kez içtiğim şeyin ne olduğunu gerçekten merak ediyorum.”
Hastane Koridorunda Bekleyiş
Bir hafta sonra arkadaşım Emir rahatsızlandı. Şiddetli mide ağrısı ve halsizlikle acile gittik. Hastane koridoru soğuktu, ışıklar fazla parlaktı. İnsanların yüzlerinde beklemenin yorgunluğu vardı.
Emir sedyede uzanırken gözleri yarı kapalıydı. Yanında otururken kendimi garip bir düşünce içinde buldum. “Ya içtiğimiz su gerçekten sandığımız kadar temiz değilse?” diye geçti içimden.
Doktor ciddi bir şey olmadığını söylediğinde rahatladık ama benim içimdeki düşünce dağılmadı. Hastane çıkışında Emir’le yürürken bana döndü:
“Son günlerde suyun tadı bana da farklı geliyor.”
Bu cümle küçük ama ağırdı. Sanki ikimiz de aynı şeyi fark etmiş ama geç kalmıştık.
O gece eve döndüğümde musluktan su doldurmadım. Buzdolabındaki şişeye uzandım ama sonra durdum. Kendime kızdım. Bu kadar basit bir şey beni neden bu kadar etkiliyordu?
Klor Kokusu ve Kayseri Yazı
Sizin İçin Seçtik: Klorlu su boğaza zarar verir mi ?
Yaz yaklaşırken Kayseri’nin sokakları daha sıcak, daha tozlu olmaya başladı. Gündüzleri güneş taş kaldırımları yakıyor, geceleri bile hava tam serinlemiyordu. O günlerde suya olan dikkatim daha da arttı.
Bir gün mahalledeki çeşmenin başında çocukları izledim. Ellerini suya sokup yüzlerini yıkıyorlardı. Gülüyorlardı. Hiçbir şey düşünmeden. O an içimde bir kıskançlık hissettim. Basitliğe karşı bir özlem.
Ama ben artık o basitliğin içinde değildim. Her yudumda aklıma aynı soru geliyordu: Klorlu su içmek zararlı mıdır?
Cevap aradıkça daha çok yoruluyordum. Bir yandan da içimde tuhaf bir farkındalık büyüyordu. Belki de mesele sadece su değildi. Belki de hayatın içine karışan görünmez şeylere ne kadar alıştığımızdı.
Bir akşam balkonda otururken defterimi açtım. Rüzgâr hafifti. Şehrin sesi uzaktan geliyordu. Şunu yazdım: “Belki de bazı şeyleri ilk kez fark etmek, onları değiştirmekten daha zor.”
Gerçeği Ararken: Klorlu Su İçmek Zararlı Mıdır?
Bu soruyu artık sadece merak etmiyordum. İçimde sürekli dönen bir düşünce haline gelmişti. İnsanların çoğu bunu konuşmuyordu bile. Sanki görünmez bir anlaşma vardı: iç ve düşünme.
Ama ben düşünüyordum.
Klorun suyu temizlemek için kullanıldığını öğrendim. Hastalıkları önlemek için gerekli olduğunu söyleyenler vardı. Ama bazı insanların hassasiyetlerinden, uzun vadeli etkilerden bahsedenler de vardı. İki taraf da kendince haklıydı ama benim kafam daha da karışmıştı.
Asıl fark ettiğim şey ise başka bir şeydi. Ben sadece suyu değil, güveni sorguluyordum. İçtiğim şeyin bana iyi geldiğine inanmak istiyordum ama artık o inanç çatlamıştı.
Bir gece ışıkları kapatıp yatağa uzandığımda tavanı izledim. İçimde bir boşluk vardı. Ne korku ne de tam bir huzur. Sadece düşüncelerin arasında sıkışmış bir sessizlik.
O an kendime kızdım. Belki de fazla büyütüyordum. Belki de herkesin yaşadığı bir şeydi bu. Ama içimdeki ses susmuyordu.
İçimdeki Değişim ve Yeni Alışkanlıklar
Zamanla bazı şeyleri değiştirmeye başladım. Daha fazla su kaynatıyordum. Bazen şişe su alıyordum ama bunu bile sorguluyordum. Bu bir takıntı gibi görünmeye başlamıştı ama aslında benim için bir uyanıştı.
Arkadaşlarım “abartıyorsun” dediğinde onlara kızmıyordum. Sadece gülümsüyordum. Çünkü onların görmediği bir şey görüyordum ya da gördüğümü sanıyordum. Bunu bile kesin söyleyemiyordum.
Ama bir şey kesindi: artık hiçbir şeyi eskisi gibi düşünmüyordum.
Bir sabah erken kalktım. Güneş yeni doğuyordu. Mutfakta su doldurdum ve camdan dışarı baktım. Kayseri’nin sokakları sessizdi. O an içimde küçük bir sakinlik hissettim. Belki de cevap bulmam gerekmiyordu. Belki de soru sormak yeterliydi.
Küçük kararlar
O gün kendime küçük bir karar verdim. Her şeyi çözmeye çalışmayacaktım. Ama hissettiğim şeyleri de görmezden gelmeyecektim.
Bardaktaki suya baktım. İçimde hâlâ o eski soru vardı ama artık daha hafifti.
Klorlu su içmek zararlı mıdır?
Belki evet, belki hayır. Ama o sorunun içinde asıl öğrendiğim şey suyun kendisi değil, onun bana ne düşündürdüğüydü. Hayatın içindeki görünmeyen şeyleri fark etmek, bazen insanı korkutur ama bazen de uyandırır.
Ben o sabah korkmamayı öğrendim. Tam anlamıyla bir rahatlık değildi bu. Daha çok kabulleniş gibiydi.
Bardaktan bir yudum aldım. Bu kez tadı sadece su gibiydi.