“Mümkün ne demek kelâm” konusunda doğru bilgiye ulaşmak isteyenler için kapsamlı bir içerik hazırladık.
Bir Kelimenin Peşinde: “Mümkün Ne Demek Kelâm?”
Bazı kelimeler var, insanın içine saplanıp kalıyor. Ne tam bir soru oluyor ne de düz bir cümle. Sanki yarım bırakılmış bir dua gibi… Benim hayatımda öyle bir kelime var: “Mümkün ne demek kelâm?”
Bunu ilk duyduğumda Kayseri’deydim. Kışın o sert, insanın yüzünü kesen soğuğu vardı. Hani nefesin bile ağırlaştığı, sokak lambalarının bile üşüdüğü zamanlar… O gün içimde de aynı hava vardı: donuk, kırılgan, biraz da umutsuz.
O Günün Başlangıcı: Sessiz Bir Çöküş
O sabah uyandığımda hiçbir şey özel değildi aslında. Ama bazı sabahlar vardır ya, daha gözünü açmadan “bugün iyi bir gün olmayacak” dersin. Ben öyle uyandım.
Telefonumda bir mesaj vardı. Kısa. Soğuk. Fazla düşünülmeden yazıldığı belli:
“Olmayacak.”
İşte o an içimde bir şey kırıldı. Abartmıyorum. Gerçekten kırıldı. Sanki uzun zamandır ayakta tuttuğum bir umut duvarı, tek bir kelimeyle yıkıldı.
O gün işe gitmedim. Kayseri’nin gri sokaklarında yürüdüm. Ne düşündüğümü bilmiyordum. Sadece yürüyordum. İnsan bazen kaçmak için değil, sadece kaybolmak için yürür.
Ve o yürüyüşte, aklıma o kelime geldi.
“Mümkün ne demek kelâm?”
Bir Yaşlı Adam ve Eski Bir Çay Ocağı
Saatler sonra kendimi eski bir çay ocağında buldum. Sobanın yanına oturdum. İçerisi sıcak, dışarısı ise bildiğim dünya kadar soğuktu.
Orada bir adam vardı. 70’lerine yakın, elleri titreyen ama bakışı sabit bir adam. Çayını karıştırırken sanki geçmişini de karıştırıyordu.
Bana baktı. Uzun süre konuşmadı. Sonra hiç beklemediğim bir şey söyledi:
“Evlat, senin yüzünde ‘mümkün’ ile ‘imkânsız’ kavgası var.”
Gülümsedim ama içim gülmedi.
Ben de sordum:
“Peki mümkün ne demek kelâm?”
Adam çayını yudumladı. Biraz sustu. Sonra sanki yıllardır içinde taşıdığı bir şeyi bırakır gibi konuştu:
“Mümkün, hâlâ bitmemiş olan şeydir.”
O an sustum. Çünkü o cümle, içimdeki boşluğa tam oturdu.
Bir Cümlenin Ağırlığı
“Bitmemiş olan şey…”
İşte bu kadar basit miydi? Ben hep mümkünü büyük bir kapı sanıyordum. Açılacak ya da kapanacak bir kapı. Oysa o adam bana başka bir şey söylüyordu: mümkün, kapı değilmiş. Yürüyormuş.
O gün eve dönerken artık farklı hissediyordum. Hayal kırıklığım yerindeydi ama yanında küçük bir şey daha vardı: kıpırdayan bir ihtimal.
Kayseri Sokaklarında İç Sesler
Akşam olduğunda Kayseri’nin ışıkları yanmıştı. Şehir her zamanki gibi sessizdi ama benim içim kalabalıktı.
Yürürken kendi kendime konuşmaya başladım. Evet, biraz delilik gibi ama bazen insanın en dürüst hali yalnızken ortaya çıkıyor.
“Bu kadar mıydı?” dedim.
“Bitti mi gerçekten?”
“Yoksa sadece gecikmiş bir şey mi bu?”
Her sorunun sonunda aynı kelime dönüyordu kafamda:
Mümkün.
Ama bu kez o kelime umut gibi değil, inat gibi duruyordu.
Geçmişe Açılan Kapı
Bir an lise yıllarım geldi aklıma. Aynı şehir, aynı sokaklar… Sadece ben daha küçüğüm.
Bir hayalim vardı. Büyük değil aslında ama benim için dev gibiydi: başka bir şehirde okumak, kendimi kanıtlamak, “buradan bir şey olur” dedirtmek.
Sonra olmadı.
O zamanlar “olmadı” kelimesi çok ağırdı. Şimdi ise “olmadı” sadece bir durak gibi geliyor. Ama o gün, o çay ocağındaki adamın cümlesiyle birlikte şunu fark ettim:
Belki de hiçbir şey gerçekten bitmiyor. Sadece şekil değiştiriyor.
İkinci Karşılaşma: Kırık Bir Telefon Görüşmesi
Sizin İçin Seçtik: Müdafi ile avukat arasındaki fark nedir ?
O gece bir arkadaşımı aradım. Uzun zamandır konuşmamıştık. Sesini duyunca garip bir rahatlama geldi ama aynı anda bir sıkışma da.
O da zor bir dönemden geçiyordu. Sesinde yorgunluk vardı.
“Hiçbir şey yolunda değil,” dedi.
Ben de sustum. Çünkü bazen teselli cümleleri, acıyı küçültmekten başka işe yaramıyor.
Sonra ona o soruyu söyledim:
“Mümkün ne demek kelâm?”
Bir an güldü. Ama öyle mutlu bir gülüş değil. Daha çok “bunu şimdi mi soruyorsun” gülüşüydü.
Sonra dedi ki:
“Abi, mümkün, sabah hâlâ kalkabiliyorsan vardır.”
O cümle de içime başka bir yere düştü.
İki Farklı Cevap, Tek Bir Boşluk
Çay ocağındaki adam: “Bitmemiş olan şey.”
Arkadaşım: “Sabah hâlâ kalkabiliyorsan.”
İki farklı insan, iki farklı hayat… Ama ikisi de aynı kapıya çıkıyor gibiydi.
Benim içimdeki boşluk yavaş yavaş şekil değiştirmeye başladı. Artık o boşluk korkutucu değildi. Daha çok bekleyen bir şeye benziyordu.
Kendimle Kaldığım An
Gece eve döndüğümde uzun süre aynaya baktım. Garip geliyor ama insan bazen kendini görmek için aynaya değil, kendi sessizliğine bakıyor.
Kendime şunu söyledim:
“Sen aslında bitmedin.”
Bu cümleyi kurmak kolaydı ama inanmak zordu. Çünkü içimde hâlâ o mesajın yankısı vardı:
“Olmayacak.”
Ama artık onun yanında başka bir ses daha vardı:
“Mümkün.”
Umut mu, İnat mı?
Bunu hâlâ ayırt edemiyorum.
Mümkün dediğimiz şey umut mu gerçekten? Yoksa sadece inat mı?
Belki de ikisi aynı şeydir.
Çünkü umut bazen saf bir ışık değildir. Bazen sadece karanlığa rağmen yürümektir.
Son Gün: Küçük Bir Değişim
Ertesi gün yine dışarı çıktım. Kayseri aynı Kayseri’ydi. İnsanlar aynıydı. Sokaklar aynıydı. Ama ben aynı değildim.
O çay ocağının önünden geçerken durdum. İçeri girdim. Yaşlı adam yine oradaydı.
Beni görünce hafifçe başını salladı.
Ben de sadece şunu söyledim:
“Sanırım anladım.”
O da gülümsedi. Hiç açıklama yapmadı. Zaten gerek yoktu.
Çayımı içtim. İlk defa o gün, içimdeki ağırlık tamamen gitmedi ama taşınabilir hale geldi.
“Mümkün ne demek kelâm” konusunu beğendiyseniz Erginplastik sayfamızdaki diğer makalelerimize de göz atmanızı öneririz.
Sonuç Yerine Bir Soru
Şimdi geriye dönüp baktığımda şunu düşünüyorum:
Mümkün ne demek kelâm?
Bir cevap mı?
Bir teselli mi?
Yoksa sadece kendimizi ayakta tutmak için uydurduğumuz bir ara kelime mi?
Bilmiyorum.
Ama şunu biliyorum: O kelime, hayatımın en kötü günlerinden birinde bana tamamen bitmediğimi hatırlattı.
Ve bazen insanın ihtiyacı olan tek şey de bu zaten.